Categorie archieven: Persoonlijk

Mijn cheerleaders (en mijn ongemak)

Mijn vriendinnen zijn mijn grootste cheerleaders. Maar eerlijk is eerlijk: het zorgt ook regelmatig voor een beetje ongemak.

Wat ik hoop los te maken met dit boek

Soms denk ik tijdens het plaatsen van een Instagram-post: het is maar een klein stukje. En toch zijn het juist die kleine stukken die mijn volgers raken.

Het hoofdstuk dat ik niet wilde schrijven

Ik neem je even mee naar een random maandagavond. Of eigenlijk dus: gisteravond. Late sportles. Nog nét wat tijd over.

Waarom mijn boek inmiddels 43 versies heeft

'Hoeveel herschrijfrondes doe je eigenlijk?’ Het is een vraag die ik inmiddels al een tiental keer heb gekregen. En eerlijk gezegd weet ik het aantal niet precies.

Een beetje zielig

‘Ik vind Eva wel een beetje zielig.’ Hij zei het zonder oordeel. Gewoon als observatie, na het lezen van de eerste twintig hoofdstukken van De Broodkruimelvrouw.

Zwaarder dan een schooltas

'Adulting is realizing that those heavy school bags were the lightest burdens we ever carried.'

Wat ik niet wil verliezen

‘Maar je bekijkt alles altijd alleen maar door je camera.' Ik glimlach meestal als iemand dat zegt. Hoe vaak heb ik deze zin gehoord? Alsof ik me verstop.

Waar ik kan binnenlopen

Vroeger was ik jaloers op mensen met een stamkroeg. Waar namen onthouden werden, verhalen bleven hangen en groepen ontstonden zonder moeite.

Bladzijde voor bladzijde

In De broodkruimelvrouw zijn boeken voortdurend aanwezig. Soms letterlijk, soms op de achtergrond. En ergens onderweg verschijnt ook een boekenkast.

Schrijven doet pijn

Een boek schrijven gaat niet over rozen. Het gaat over doornige struiken waar je zelf doorheen loopt, terwijl je best had kunnen omlopen. Niemand dwingt je.