Soms denk ik tijdens het plaatsen van een Instagram-post: het is maar een klein stukje. Een scène van een paar alinea’s. Een herinnering, geen afgerond hoofdstuk, geen compleet verhaal, nog niet eens de hele context. Gewoon een fragment uit iets groters. En toch zijn het juist die kleine stukken die mijn volgers raken.
Misschien omdat het leven zelf ook niet uit afgeronde hoofdstukken bestaat. We leven in momenten. In stiltes aan de keukentafel. In appjes die we te vaak teruglezen. In een blik die langer blijft hangen dan nodig is. In dat ene inzicht dat ineens binnenkomt terwijl je gewoon boodschappen staat uit te pakken.
Deze week stuurde ik een hoofdstuk uit mijn manuscript naar een vriendin. Niet zomaar, maar omdat ik wist dat zij er iets in zou herkennen. Niet omdat haar verhaal hetzelfde is als het mijne. Juist niet. Onze levens lopen anders, onze keuzes zijn anders, onze liefdes zijn anders. Maar gevoel herkent gevoel. Verdriet herkent verdriet. Honger naar gezien worden herkent zichzelf, ook in een andere jas.
Wat ik terugkreeg, was een voice-bericht dat me nog steeds bijblijft. Een emotionele stem. Stiltes. Opnieuw beginnen. Een zin die halverwege stopte omdat ze niet goed wist hoe ze moest uitleggen wat het met haar deed. En juist daarin zat. Niet in perfecte woorden, maar in het ontbreken ervan.
Het had haar geraakt omdat het voelde als haar. Omdat er iets stond wat zij zelf misschien nog niet hardop had durven zeggen. Omdat het een laag aanraakte die vaak onder de oppervlakte blijft: het langzaam wennen aan te weinig, totdat te weinig normaal voelt.
Dat is precies waarom ik schrijf. Niet alleen om mijn eigen verhaal een plek te geven, maar omdat ik geloof in de kracht van herkenning. In het moment waarop iemand zichzelf terugziet in woorden van een ander en ineens denkt: ‘Wacht, dit ben ik ook.’
Dat moment is zelden comfortabel. Herkenning doet bijna altijd pijn de eerste keer. Het legt bloot wat je misschien liever nog even verstopt had gehouden. Een patroon. Een gemis. Een verlangen. Een manier waarop je jezelf al jaren aanpast zonder het nog door te hebben.
In mijn boek noem ik dat broodkruimels. Die kleine beetjes aandacht, bevestiging of liefde waar je jezelf mee leert voeden, terwijl het eigenlijk nooit echt genoeg is. Het moeilijke is: broodkruimels kunnen lang blijven trekken. Zelfs als je allang weet dat je honger hebt naar een hele tafel.
Patronen verdwijnen niet omdat je ze één keer doorziet. Zo werkt het helaas niet. Inzicht is geen eindpunt, maar wel een begin. Een belangrijk begin.
Want vanaf het moment dat je ziet waar je genoegen mee nam, kun je niet meer volledig terug naar niet-weten. Je voelt het verschil tussen vullen en voeden. Tussen aandacht en echte verbinding. Tussen overleven en leven.
En misschien is dat uiteindelijk wat schrijven voor mij betekent. Niet het maken van een perfect verhaal, maar het openen van een deur. Een deur naar herkenning. Naar dat kleine, ongemakkelijke, maar o zo belangrijke inzicht dat fluistert: ‘Misschien mag ik meer verlangen dan dit.’
Als mijn woorden daaraan bijdragen, al is het maar voor één vrouw, dan is dit boek precies aan het doen waarvoor het bedoeld is.