Adulting is realizing that those heavy school bags were the lightest burdens we ever carried.
Ik lees de zin op mijn telefoon terwijl ik in de keuken sta. De waterkoker sist. Buiten is het grijs. Zo’n ochtend waarop alles een beetje dof voelt. Toch moet ik lachen.
Omdat ik mezelf weer zie. Zestien. Mopperend. Met een tas die in mijn beleving minstens twintig kilo weegt. Wiskunde. Geschiedenis. Een schrift vol aantekeningen die ik toch nooit teruglees. Mijn schouders naar voren getrokken, alsof ik het hele leven al moest dragen.
Ik weet nog hoe groot mijn problemen toen voelden. Hoe oneerlijk het was dat ik om half elf thuis moest zijn. Hoe vernederend dat ik moest vragen of ik bij mijn beste vriendinnetje mocht slapen. Hoe dramatisch die avondklok voelde als ik uitging.
Ik dacht echt: wacht maar. Als ik volwassen ben, dan wordt alles makkelijker. Niemand die me vertelt hoe laat ik thuis moet zijn. Niemand die bepaalt wat verstandig is. Vrijheid. Dat leek me het hoogste goed. Wat wist ik toen eigenlijk.
Volwassen zijn is inderdaad vrijheid. Maar het is ook verantwoordelijkheid. En die weegt zwaarder dan een boekentas vol wiskunde- en geschiedenisboeken. Nu bepaal ik zelf hoe laat ik thuiskom. Maar ik moet ook zelf opstaan als ik de dag ervoor over mijn grens ben gegaan. Ik betaal mijn eigen rekeningen. Maar ook de prijs van keuzes die niet goed voor me waren. Ik neem verantwoordelijkheid voor wat ik voel. En dat laatste is misschien nog wel het zwaarst.
Er is geen ouder meer die zegt: ‘Zo is het genoeg.’ Geen leraar die mijn fout rood omcirkelt en zegt waar het beter kan. Ik moet zelf kijken. Naar mijn patronen. Naar hoe ik soms liever broodkruimels volg dan mijn eigen kompas. Naar hoe loyaal ik kan zijn, zelfs als het me langzaam kleiner maakt. Dat is confronterender dan welke onvoldoende dan ook.
Soms verlang ik terug naar de eenvoud van vroeger. Toen liefde nog ging over briefjes in de klas. Over wie naast wie zat. Over een blik die net iets te lang duurde. Toen verdriet nog overzichtelijk was. Een onvoldoende. Een ruzie. Iets wat je kon oplossen met een sorry of een herkansing.
Nu gaat liefde over oude wonden die ineens aan het licht komen. Over spiegels die je liever ontwijkt. Over stiltes waarin je jezelf hoort denken: is dit het? En toch… toch wil ik het niet terug. Want ergens, tussen al die verantwoordelijkheden door, zit ook iets anders. Iets wat ik vroeger niet kende. Bewustzijn.
Lucas’ favoriete quote van Socrates was: ‘Ik weet dat ik niets weet.’ Ik vond dat eerst onzin. Alsof je nergens voor durft te staan. Nu voelt het anders. Het voelt als ruimte.
Hoe ouder ik word, hoe minder zeker ik ben van mijn gelijk. En hoe nieuwsgieriger ik word naar mijn eigen aandeel. Naar waarom ik blijf waar ik blijf. Waarom ik ga waar ik ga. Waarom ik soms kies uit angst en het vrijheid noem.
Dat niet-weten maakt het leven niet lichter. Maar wel echter. Ik hoef niet meer te doen alsof ik alles begrijp. Ik mag leren. Opnieuw kiezen. Fouten maken zonder mezelf meteen af te wijzen. Groeien, ook als het schuurt.
Misschien waren die schooltassen lichter. Maar wat ik nu draag is van mij. Niet opgelegd. Niet gecontroleerd. Niet afgetekend met een cijfer. Gewoon mijn eigen leven. En ja, soms voelt dat zwaar. Soms verlang ik naar iemand die zegt hoe laat ik thuis moet zijn. Maar niemand gaat dat doen. Dus leer ik het maar.