Elk jaar in december vraag ik me hetzelfde af: blijf ik trouw aan wat er van mij verwacht wordt, of aan wat ik nodig heb?
‘Ik wil eigenlijk gewoon thuis zijn,’ zei ik tegen haar.
‘Maar ik wil ook niemand teleurstellen.’
Ze keek me aan zoals alleen zij dat kan.
‘Misschien stel je jezelf al een tijd teleur.’
Die zin bleef hangen. Niet omdat hij hard was, maar omdat hij zacht was op precies de verkeerde plek. Of misschien juist de juiste.
December voelt voor mij altijd dubbel. Ik hou van samen zijn. Van lange tafels, warme borden, gesprekken die uitlopen. Van even terugkijken op het jaar en doen alsof we begrijpen wat er is gebeurd. Tegelijk voel ik in deze maand sneller dan anders hoe vol ik raak. Hoe mijn hoofd zich vult, mijn lijf trager wordt.
Hoe vaak ik denk: ik wil naar huis. De deur dicht. Stilte. Niet omdat ik mensen niet liefheb. Integendeel. Juist omdat ik dat doe. Maar als ik te lang, teveel prikkels krijg, raak ik mezelf kwijt. En dat voelt uiteindelijk eenzamer dan alleen zijn.
‘Je hoeft toch niet overal bij te zijn?’ zei ze later.
‘Nee,’ zei ik. ‘Maar zo voelt het soms wel.’
Alsof er onzichtbare lijstjes bestaan. Verwachtingen die nergens zijn opgeschreven, maar die ik feilloos aanvoel. Wat hoort. Wat gezellig is. Wat dankbaar is. Wat normaal is.
Ze haalde haar schouders op.
‘Dan mag je daar misschien wat eerlijker in zijn. Naar jezelf.’
Dat raakte iets ouds. Omdat ik steeds beter begin te snappen dat dit geen zwakte is. Geen ondankbaarheid. Geen aanstellerij. Het is simpelweg hoe ik in elkaar zit. Ik heb verbinding nodig, én ruimte. Nabijheid, én stilte. En vooral de vrijheid om daar niet steeds verantwoording hoeven af te leggen.
Dus soms blijf ik thuis. Met thee. Met kerstmuziek op de achtergrond. Met mijn laptop. Met woorden die eruit moeten, zonder plan of doel. Soms schrijf ik aan mijn boek. Soms alleen zinnen die nergens heen hoeven. Dat is voor mij geen wegduiken. Het is herstellen. Terugkomen bij mezelf.
En soms kies ik juist wél. Voor een persoon. Voor een avond. Omdat ik voel dat het me op dat moment meer geeft dan het kost. Dat het voedt in plaats van leegtrekt. Dat verschil voel ik steeds beter. Niet in mijn hoofd, maar in mijn lijf.
Misschien is dat wel genoeg. Voor deze feestdagen, en voor alles wat daarna komt. Dat ik iets eerlijker ben naar mezelf. Dat ik niet eerst kijk naar wat hoort, maar naar wat klopt.
Dat wil ik meenemen. Minder aanpassen. Eerder luisteren. Niet wachten tot ik leeg ben, maar eerder pauzeren. Meer aanwezig zijn, bij mezelf en bij de ander. Niet omdat het moet, maar omdat ik er écht ben.
En misschien gun ik jou dat ook. Een beetje meer eerlijkheid naar jezelf in 2026.