Oké. Ik heb het gedaan. En nee, dan heb ik het nieuw over een nieuw citaat uit mijn roman dat ik gepost heb op mijn Instagram-account, met op dit moment welgeteld 76 volgers. Nee, ik heb mijn pitch voor de Broodkruimelvrouw verstuurd. Naar een echte uitgever.
En dat voelt eng. Alsof ik mezelf een beetje opstuur, verpakt in een document waar ik inmiddels waarschijnlijk honderd keer aan heb geschaafd. Elke zin gewogen, elk woord opnieuw neergelegd. Net zolang tot het klopte, of in elk geval: tot het goed en eerlijk genoeg was om gezien te mogen worden.
Want dat is het lastige aan dit verhaal. Het ís fictie, maar wel gevoed door dingen die dichtbij liggen. Gevoelens die ooit geleefd zijn, patronen die ik ken, vragen die me jarenlang hebben achtervolgd. Hoeveel daarvan echt is? Dat mag het boek zelf vertellen. Dat is het mooie aan een roman: je kunt de waarheid vervormen en toch precies raken wat klopt.
Het heeft lang geduurd voor ik écht aan dit boek, of in elk geval deze versie, begon. Er bleef één ding in de weg staan: de beren. Zoals wel vaker bij mij. Twijfels, angsten, wat-als-vragen. Het soort obstakels waar mijn hoofd kampioen in is. Ik heb lang gedacht dat ik eerst over die beren heen moest springen voordat ik verder kon. Dat ik pas klaar was om te schrijven als ik zeker wist dat het goed genoeg zou zijn, of veilig genoeg, of volwassen genoeg.
Tot ik me een boek herinnerde dat ik een paar jaar terug cadeau kreeg van een dierbaar iemand: Het obstakel is de weg van Ryan Holiday. Gebaseerd op deze oude, stoïcijnse wijsheid van Marcus Aurelius:
The impediment to action advances action.
What stands in the way becomes the way.
Dat zinnetje bleef hangen. Niet alleen omdat het een mooi citaat is, vooral omdat het waar is. Het obstakel is de weg. Niet later, niet als ik er klaar voor ben, niet wanneer de beren zijn verdwenen. Nu. Precies midden in de twijfel.
Dus drukte ik vanavond op Versturen. En dat betekent niet dat ik opeens moedig ben of dat het niet meer spannend is. Maar ik ben me gaan beseffen dat die spanning onderdeel is van het pad om een boek uit te geven.
Of het iets wordt, weet ik niet. Maar vandaag koos ik ervoor om te gaan; niet eromheen, maar er dwárs doorheen. En heel misschien is dat precies waar dit boek over gaat: dat je soms niet hoeft te wachten tot je nergens meer bang voor bent, maar dat je beweegt mét de angst, omdat blijven staan niet langer klopt.
Op naar de volgende stap. Welke dat ook blijkt te zijn.