Auteur archieven: Eva

Zwaarder dan een schooltas

'Adulting is realizing that those heavy school bags were the lightest burdens we ever carried.'

Wat ik niet wil verliezen

‘Maar je bekijkt alles altijd alleen maar door je camera.' Ik glimlach meestal als iemand dat zegt. Hoe vaak heb ik deze zin gehoord? Alsof ik me verstop.

Waar ik kan binnenlopen

Vroeger was ik jaloers op mensen met een stamkroeg. Waar namen onthouden werden, verhalen bleven hangen en groepen ontstonden zonder moeite.

Bladzijde voor bladzijde

In De broodkruimelvrouw zijn boeken voortdurend aanwezig. Soms letterlijk, soms op de achtergrond. En ergens onderweg verschijnt ook een boekenkast.

Dag lieve Bram

Van alle personages in mijn boek hoefde ik er één niet te verzinnen. Bram liep al jaren naast me. Alleen in het echte leven heette hij anders.

Met angst en beven

De e-mail naar de uitgever is verstuurd. Ik merk dat ik die zin steeds opnieuw in mijn hoofd herhaal, alsof ik het moet laten landen.

Misschien is dit voor jou

Ik krijg vaak de vraag: ‘Voor wie is jouw boek?’ En ik snap die vraag. We willen weten of iets voor ons bedoeld is.

Schrijven doet pijn

Een boek schrijven gaat niet over rozen. Het gaat over doornige struiken waar je zelf doorheen loopt, terwijl je best had kunnen omlopen. Niemand dwingt je.

‘Is het autobiografisch?’

Het is een vraag die ik vaak krijg. Soms voorzichtig, soms bijna beschuldigend. ‘Ben je niet bang dat mensen zichzelf herkennen in het boek?’

Eerlijk naar mezelf

Elk jaar in december vraag ik me hetzelfde af: blijf ik trouw aan wat er van mij verwacht wordt, of aan wat ik nodig heb?