Ik ben 105.000 woorden onderweg. Soms voel ik me ook even stoer als ik dat getal hardop zeg. Avonden schrijven. Ochtenden schrappen. Twijfelen. Toch doorgaan. En dan lees ik terug. En ineens zie ik het.
Eva draait aan haar ring. Weer. En nog een keer. Die ring staat voor haar zelfstandigheid, voor loskomen, voor zichzelf terugpakken. Prachtig symbool. Maar als ze er nóg een keer aan draait, geef ik haar iets anders in haar handen. Een stressbal ofzo.
En dan die broodkruimels. Ze liggen overal. Op tafel. Op het keukenblad. In haar hoofd. In haar hart. Subtiel is blijkbaar niet mijn sterkste kant. Tobias laat stiltes vallen. Eva fluistert. Lucas kijkt veelzeggend. Of zwijgt. Of ademt iets wat te groot voelt voor woorden.
En ik dacht echt dat ik origineel bezig was. Tot je kritisch gaat lezen. Zonder het zachte stemmetje dat zegt: ach, dit is wel mooi zo. Dan zie ik mijn eigen veilige plekken. De gebaren waar ik steeds naar teruggrijpt. De kleine handelingen die een emotie moeten dragen omdat ik het grotere misschien nog niet helemaal durfde.
Blijkbaar hebben mijn personages patronen. En blijkbaar heb ik die ook. Als het spannend wordt in mijn verhaal, kies ik iets kleins. Een draai aan een ring. Een kruimel op het aanrecht. Een stilte die langer duurt dan comfortabel is. Dat voelt veilig. Controleerbaar. Subtiel.
Misschien is dat gebrek aan creativiteit. Soms vast. Maar als ik eerlijk ben, herken ik mezelf er ook in. Als iets spannend wordt in mijn eigen leven, ga ik analyseren. Of relativeren met humor. Of ik houd me stil terwijl ik vanbinnen allang weet wat ik eigenlijk wil zeggen.
Dus ja. Ik zie de herhaling nu. En ja, ik ga schrappen. Met lichte tegenzin soms, want blijkbaar ben ik gehecht aan mijn eigen symboliek.
Maar ik gooi ze niet allemaal weg. Want ergens tussen die ring en die kruimels zit ook de kern van waarom ik dit verhaal schrijf. En misschien is deze herleesfase niet alleen een correctieronde, maar ook een spiegel.
En als er aan het einde toch nog één broodkruimel op het aanrecht ligt, dan laat ik hem misschien liggen. Sommige dingen horen bij het verhaal. Blijkbaar.