Mijn vriendinnen zijn mijn grootste cheerleaders. Maar eerlijk is eerlijk: het zorgt ook regelmatig voor een beetje ongemak.
En dan heb ik het dus over de vriendinnen die op een verjaardag ineens tegen iemand zeggen: ‘Wist je dat zij een roman schrijft? Die moet je straks echt lezen. Of die me voorstellen met: ‘Dit is Laura. Schrijver.’ Waarop ik er dan meestal een beetje ongemakkelijk achteraan zeg: ‘Nou… ik bén hem nog aan het schrijven.’
Soms gaan ze nog een stap verder. Dan hoor ik ineens:
‘Ze heeft al een uitgever hoor!’
‘Dit boek moet je straks echt lezen.’
‘Ik ken iemand die een roman schrijft.’
En terwijl zij dat vol trots zeggen, sta ik ernaast met een gin tonic in mijn hand en denk ik vooral: help. Niet omdat ik het niet lief vind. Integendeel. Het is echt ongelooflijk lief. Maar ik ben helemaal niet zo iemand die graag in de spotlights staat. Ik ben eerder iemand die op de achtergrond werkt, rustig aan haar manuscript sleutelt en pas iets zegt als het ook echt af is.
Wat ergens ook een interessante keuze is, als je een boek aan het schrijven bent. Want hoe ga ik dat straks doen met een boekpresentatie? Of interviews? Goede vraag.
Er zit namelijk nog iets anders onder dat ongemak. Want terwijl zij dit allemaal zeggen, denk ik zelf steeds: ‘Rustig aan allemaal.’ Het boek is nog niet eens af, laat staan uitgegeven. Sterker nog, er is nog niet eens een contract getekend met een uitgever.
Dus een deel van mij denkt dat we het universum misschien nog even niet moeten uitdagen door dit allemaal al zo hard te roepen. Alsof het een soort jinxen is.
Maar misschien werkt het ook helemaal niet zo. Misschien is dit gewoon wat goede vriendinnen doen. Dat ze trots op je zijn terwijl jij zelf nog midden in het proces zit. Dat ze hardop zeggen waar jij zelf soms nog een beetje voorzichtig over bent.
En misschien is dat precies de aanmoediging die je nodig hebt als je een boek schrijft Want schrijven voelt vaak als iets dat je alleen doet. Uren achter een laptop, twijfelen aan zinnen, herschrijven, nog een keer herschrijven, en je afvragen of het ooit echt een boek wordt.
En dan zijn daar dus mensen die zonder aarzelen tegen een vreemde zeggen: ‘Deze vrouw schrijft een roman. Die moet je straks lezen.’ Misschien geloven zij soms gewoon alvast een beetje harder dan ik.