Het is winter. Alles ligt even stil. De bomen zijn kaal, de lucht is helder, geluid draagt verder. In de winter kun je minder verstoppen. De wereld wordt zachter, stiller, eerlijker bijna. Misschien is dat de reden dat je hier nu bent. Omdat je bleef hangen bij een post op mijn Instagram. Bij een zin die je niet meteen weg kon klikken. Omdat iets in jou even dacht: wacht.
Ik krijg vaak de vraag: ‘Voor wie is jouw boek?’ En ik snap die vraag. We willen weten of iets voor ons bedoeld is. Of we ons erin mogen herkennen, zonder dat het ongemakkelijk wordt. Maar misschien is dat niet de juiste vraag. Misschien is de échte vraag: ‘Wanneer vindt dit boek jou?’
Dit boek vindt je als je leven van buiten klopt. Als de puzzel voor anderen logisch lijkt. Werk, relatie, gezin misschien. Een bestaan waar weinig op aan te merken valt. En dat je dan toch steeds vaker denkt – meestal op stille momenten – ‘Waar ben ík eigenlijk gebleven?’
Het is voor vrouwen die loyaal zijn. Misschien iets te loyaal. Die lang hebben geloofd dat liefde vooral bestaat uit blijven. Uit begrijpen. Uit volhouden. Uit jezelf een beetje kleiner maken, zodat het past. Die hun scherpe randjes afvijlden, hun verlangen temperden, hun vragen inslikten. Omdat dat veiliger voelde dan schuren.
Het is voor vrouwen die sterk zijn, maar ook moe. Die veel dragen. Soms al een leven lang. Die hun schouders recht houden, zelfs als niemand meer kijkt. Die zichzelf langzaam zijn kwijtgeraakt in ‘wij’. En voor iedereen die ooit, heel even, dacht: ‘Is dit alles?’ En die gedachte daarna snel weer wegduwde. Omdat ondankbaarheid loert. Of angst. Of schuld.
Een paar jaar geleden deelde ik één persoonlijke post. Over het verbreken van een lange relatie. Niet groots. Niet dramatisch. Gewoon eerlijk. Wat er daarna gebeurde, had ik niet zien aankomen. De reacties stroomden binnen. Van vrouwen die zichzelf herkenden. In het blijven. In het hopen. In het aanpassen. In het genoegen nemen met broodkruimels, terwijl ze hunkerden naar meer.
Niet omdat ze niet wisten dat het anders kon. Maar omdat loslaten soms voelt als falen. Omdat vertrekken ingewikkelder is dan blijven. Omdat liefde en loyaliteit vaak verstrikt raken, tot je niet meer weet waar de één eindigt en jij begint.
Uit die golf van herkenning ontstond De broodkruimelvrouw. Een fictieve roman. Niet letterlijk mijn verhaal, maar wel gevoed door echte emoties. Door patronen die ik herkende. Door gesprekken die ik de afgelopen jaren voerde. Aan keukentafels. In DM’s. In coachingsruimtes. In mezelf.
Het is een boek over liefde. Maar niet (alleen) de romantische versie. Het gaat over loyaliteit. Over zelfverlies. Over waarom we soms zo lang blijven hangen in situaties die ons langzaam uithollen. Over hoe onze jeugd zachtjes blijft meeschrijven aan het heden, zelfs als we denken dat we dat hoofdstuk allang afgesloten hebben
En het gaat over wat er gebeurt als je stopt met analyseren. Als je voorzichtig begint met voelen. Als je ontdekt dat rust niet hetzelfde is als leegte, maar misschien wel als thuiskomen.
Het is vooral geschreven voor vrouwen tussen de 30 en 55. Maar ik weet inmiddels dat ook mannen zich herkennen in dit verhaal. Omdat patronen geen geslacht hebben. Geen leeftijd. En verlangen zich niets aantrekt van labels of levensfases.
Dit boek schreeuwt niet. Het wil je nergens van overtuigen. Het vertelt je niet wat je moet doen. Het fluistert. Legt iets voor je neer. Iets waarvan je zelf mag voelen of het klopt.
En ik hoop dat je er, als het boek – als alles goed gaat in 2027 – in de winkels ligt, iets aan hebt. Al is het maar het besef dat je niet de enige bent. Dat wat jij voelt, niet vreemd is. En dat luisteren soms al genoeg is om iets in beweging te zetten.