In februari kreeg ik feedback van de redacteur van een uitgever waar ik mee in gesprek ben. Feedback waarvan je eerst denkt: moet dat nou? Ze vroeg namelijk om een duidelijkere tijdlijn.
‘En sorry voor deze vraag, want schrijvers haten doorgaans tijdlijnen, haha. Maar het kan je ook helpen richting te geven aan je verhaal. Denk maar aan die tip om een tijdlijn met post-its te maken.’
Ik voelde hem meteen. Die lichte weerstand. Alsof iemand een kader om mijn verhaal heen wilde tekenen terwijl het in mijn hoofd juist leeft. Beweegt. Verschuift. Groeit.
Ik snap heel goed waarom schrijvers hier een haat-liefdeverhouding mee hebben. Ik ook. Het idee alleen al dat ik mijn verhaal in hokjes moest stoppen… het voelde bijna alsof ik het zou verstikken nog voordat het echt af was. En zo’n tijdlijn zou toch alleen maar mijn creativiteit de kop indrukken. Maar goed. Ik wilde ook verder. Dus ik dacht: oké, vooruit. Ik ga het gewoon doen.
De afgelopen weken heb ik de tijdlijn in een (veel te uitgebreide) Excel gezet. Scènes verschoven. Momenten naast elkaar gelegd. Teruggekeken. Vooruit gedacht. Mezelf steeds dezelfde vraag gesteld: waar zit ik eigenlijk in de tijd?
En ergens onderweg gebeurde er iets wat ik niet had zien aankomen. Er kwam ruimte. Omdat ik wist wanneer iets plaatsvond, hoefde ik daar niet meer over na te denken. En juist daardoor kon ik spelen met alles eromheen. Met sfeer. Met details. Met gevoel.
Kerstlichtjes die precies op het juiste moment verschijnen. Blote benen in een te vroeg voorjaar, waarvan je eigenlijk al weet dat je daar later spijt van krijgt. Een onweersbui die niet zomaar losbarst, maar precies daar waar het verhaal het nodig heeft. Het verhaal werd niet strakker. Het werd rijker. Alsof de lijnen er al lagen, maar ik ze nu pas echt durfde in te kleuren.
En ja… er is ook een maar. Want meer detail betekent ook: meer woorden. En laat ik nou al niet bepaald aan de korte kant zitten. Waar ik eerst worstelde met structuur, zit ik nu naar mijn woordenaantal te kijken alsof het me persoonlijk iets kwalijk neemt. Alsof het zachtjes zegt: ‘Leuk hoor, al die sfeer… maar wanneer ga je ook weer schrappen?’
Dus daar zit ik nu een beetje tussenin. Aan de ene kant wil ik door. Schrijven. Volgen wat er ontstaat. Aan de andere kant hoor ik dat stemmetje al: kill your darlings. En eerlijk? Dat voelt op dit moment spannender dan die hele tijdlijn ooit deed.
Maar goed… misschien is dat wel de echte les van de tijdlijn. Dat wat je denkt dat je beperkt, je soms juist vrijer maakt. Dus misschien is schrappen ook nog zo’n ramp niet. Wordt vervolgd. ✨